زمینه و هدف: سازمان ها برای مواجه با تغییرات جهانی، ناگزیر به تجهیز خود به انواع ابزارهای رقابتی هستند. یکی از مهمترین ابزارها، یادگیرندگی و نهادینه کردن یادگیری در سازمان است. بر این اساس، در پژوهش حاضر مهمترین عوامل موثر بر یادگیری در سازمان ارائه می شود. روش شناسی: پژوهش حاضر، پژوهشی توصیفی از نوع پیمایشی است. برای شناسایی ابعاد، مولفه ها و شاخص ها از مبانی نظری و نظرات خبرگان استفاده شد. جامعه آماری پژوهش در مرحله ارائه الگو شامل ده نفر از خبرگان موضوعی و در مرحله آسیب شناسی شامل تمامی کارکنان دارای مدرک تحصیلی بالاتر از کارشناسی در یک سازمان علمی نظامی بود. نمونه آماری در مرحله اول به روش قضاوتی هدف مند و در مرحله دوم به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. همچنین، جهت گردآوری داده ها از پرسش نامه محقق ساخته استفاده شد. یافته ها: یافته های حاصل از تحلیل داده ها با کمک آزمون های آماری تی و تحلیل عاملی تاییدی نشان داد که ابعاد نگرشی، اعمال مدیریتی، جو سازمانی، ویژگی های کارکنان و مدیریت دانش از عوامل تسهیل گر یادگیری محسوب می شوند. همچنین، عامل نگرشی دارای بیشترین اهمیت برای تسهیل یادگیری در سازمان است. نتیجه گیری: تدراک عوامل تسهیل گر یادگیری موجب ارتقای یادگیری سازمانی و نگرش مثبت مسئولان به فرایند آموزش و یادگیری در سازمان می شود.

مقدمه: شیوع بیماریهای قلبی - عروقی در حال افزایش است. اهمیت فعالیت فیزیکی به عنوان یک عامل مهم در پیشگیری از عود بیماری مهم است. با توجه به اهمیت عوامل بازدارنده و تسهیل کننده فعالیت فیزیکی در بیماران قلبی، مطالعه ای با هدف تعیین عوامل مربوطه بر فعالیت فیزیکی بیماران قلبی مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر تهران انجام گرفت.مواد و روشها: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی است. روش نمونه گیری به صورت تصادفی چند مرحله ای بود. جامعه پژوهش، 400 بیمار قلبی واجد کلیه مشخصات افراد مورد پژوهش بود که به طور مستمر به مراکز درمانی مراجعه می کردند. اطلاعات توسط پرسشنامه ای در سه بخش شامل اطلاعات دموگرافیک، نوع فعالیت فیزیکی، عوامل بازدارنده و تسهیل کننده تنظیم گردید. اعتبار پرسشنامه به روش اعتبار محتوا و پایایی به روش آزمون مجدد به فاصله 2 هفته اندازه گیری شد. سپس توسط آزمونهای آماری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد اکثریت بیماران قلبی فعالیت فیزیکی روزانه کم تا متوسط 66.8 درصد و نیز فعالیت ورزشی کم تا متوسط 70.4 درصد داشتند. در ارتباط با عوامل بازدارنده در انجام فعالیت فیزیکی 41 درصد احساس کسالت و خستگی کرده و 35.7 درصد دچار تنش بودند. در رابطه با عوامل تسهیل کننده موثر بر انجام فعالیت فیزیکی از قبیل احساس تندرستی، 64.7 درصد و خودکفایی در ورزش، 74.5 درصد دچار مشکل بودند. ارتباط آماری معنی داری بین عوامل بازدارنده (P<0.005) و عدم وجود عوامل تسهیل کننده (P<0.05) با کاهش فعالیت فیزیکی مشاهده گردید.بحث و نتیجه گیری: فعالیت های فیزیکی روزانه و ورزشی در بیماران قلبی پایین و جای نگرانی دارد. مهم ترین عامل موثر در این کاهش فعالیت، وجود عوامل بازدارنده احساس ناخوشی و کسالت و تنش و عدم وجود عوامل تسهیل کننده احساس تندرستی و خودکفایی در ورزش می باشد.

مقدمه: مهم ترین منبع عفونت سل در جامعه، بیماران مبتلا به سل ریوی اسمیر مثبت هستند که اگر با موفقیت درمان نشوند و درمان خود را قطع نمایند، باعث شیوع سل مقاوم به درمان در جامعه می شوند. مداخلات درمانی بدون توجه به علل رفتارهای مرتبط با درمان، چندان موفق نخواهد بود. پژوهش حاضر به منظور تبیین عوامل رفتاری تسهیل کننده درمان بیماران مبتلا به سل انجام شد.روش ها: این مطالعه از نوع کیفی بود که در آن از نمونه گیری مبتنی بر هدف با حداکثر تنوع  (Maximum variation)استفاده گردید. داده ها از طریق مصاحبه عمیق سازمان نیافته با 37 نفر (21 مرد و 16 زن)، مشاهده پرونده بیماران، اطلاعات ثبت شده در برنامه Tuberculosis register و دفتر ثبت نام بیماران مبتلا به سل در مراکز بهداشت شهرستان ها، جمع آوری شد. مصاحبه ها در یک بازه زمانی 13 ماهه تا رسیدن به اشباع داده ها ادامه یافت. تمام مصاحبه ها پس از ضبط به صورت کامل تایپ شد و داده ها با مقایسه مداوم و هم زمان با جمع آوری آن ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: عوامل رفتاری تسهیل کننده درمان در 6 طبقه شامل «ترک استعمال مواد مخدر و دخانیات در طول درمان، متادون درمانی در طول درمان، مسافرت نرفتن در طول درمان، خسته نشدن و مصمم بودن در مصرف صحیح داروها تا اتمام دوره درمان، امید به بهبودی و سلامت عاملی برای تداوم درمان و عادی شدن مصرف داروها برای بیمار» دسته بندی گردید.نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر که حاصل آن شناسایی عوامل رفتاری موثر بر درمان بیماران مبتلا به سل بود، باید مداخلات آموزشی مناسبی جهت تقویت عوامل تسهیل کننده، به منظور آموزش موثر بر درمان بیماران طراحی و اجرا گردد.

هدف پژوهش حاضر بررسی عوامل تسهیلگر بر فرایند بخشش در افراد خیانت دیده بود که به صورت کیفی با استفاده از نظریۀ پدیدارشناسانه انجام شد. جامعه پژوهش شامل کلیۀ متأهلین مراجعه کننده به مراکز مشاوره "ساحل امید" و "راه عشق" شهر اصفهان به دلیل خیانت زناشویی بود. با استفاده از شیوۀ نمونه گیری هدفمند از بین شرکت کنندگان 23 نفر (10 زن و 13 مرد) برای نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل یک مصاحبۀ نیمه ساختار یافته با 10 سوال پیرامون تجربۀ بخشش در خیانت زناشویی بود. شیوۀ تحلیل اطلاعات جمع آوری شده شامل کدگذاری برمبنای نظریۀ پدیدارشناسانه بود. نتایج پژوهش بیانگر پنج مقولۀ اصلی برای تجربۀ زیستۀ متأهلین دارای تجربۀ بخشش در افراد خیانت دیده بود که عبارت بودند از: ویژگی­های همسر، ارزش­های معنوی، مسئولیت پذیری، عشق و توجه به تبعات منفی آیندۀ طلاق. به عبارتی دیگر، مرور ویژگی های مثبت همسر، همدلی و دیدن نقش خود و دیگران در مشکلات زناشویی و خیانت، عشق ورزیدن، توسل به ارزش های معنوی و درنهایت تصویرسازی در مورد آیندۀ زندگی با و بدون همسر، منجر به بخشش خیانت زناشویی همسر شده بود. از لحاظ نظری این پژوهش به شناخت تجربۀ بخشش افراد خیانت دیده کمک می کند و از لحاظ کاربردی می­تواند به تهیۀ الگوی مداخلۀ مبتنی بر تجارب شناسایی شده جهت تسهیل و رفع موانع بخشش کمک کند.

پژوهش حاضر با هدف بررسی پیش بینی اثربخشی عوامل تسهیل بخش بر نهادینه شدن ارزشیابی توصیفی انجام گرفت. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل همه معلمان مقطع ابتدایی نواحی مختلف شهر مشهد بود. نمونه پژوهش با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای 282 نفر تعیین شد. در این مطالعه از دو پرسشنامه محقق ساخته 57 سوالی بر اساس 8 مولفه تسهیل بخش ایلای و ساری (1999) و پرسشنامه 23 سوالی برگرفته از چک لیست نهادینه سازی هال و هورد (2015) استفاده شد. سپس داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS21 تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان دادبیشتر معلمان از ارزشیابی سنتی راضی بودند. از نظر آنها شرایط تسهیل بخش ارزشیابی توصیفی مهیا نشده است و بیشتر معلمان در سطح سوم نهادینه سازی قرار دارند. یافته دیگر نشان داد که 10 درصد از تغییرات متغیر ملاک از طریق متغیرهای پیش بین قابل تبیین است و نتایج ضرایب رگرسیون نیز نشان داد متغیرهای وجود دانش و مهارت ها و تعهد نقش قابل توجهی در پیش بینی نهادینه سازی ارزشیابی دارند.

زمینه و هدف رعایت موازین اخلاقی عامل موثری برای بهترشدن عملکرد پرستار در ارایه مراقبت با کیفیت می‫,باشد. عمل به اخلاقیات پرستاری و ارایه مراقبت اخلاقی، یکی از اهداف اصلی نظام ارایه خدمات سلامت است. مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان رعایت اخلاق حرفه ای و عوامل تسهیل ‫, کننده آن در پرستاران بیمارستان‫,های آموزشی اردبیل و خلخال انجام شد. ‬, ‬, ‬, روش کار پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی-تحلیلی است که در سال 1399 روی 435 نفر از پرستاران بیمارستان ‫, های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اردبیل و دانشکده علوم پزشکی خلخال انجام شد. نمونه ها به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب و پرسشنامه های رعایت معیارهای اخلاقی و عوامل تسهیل کننده رعایت معیارهای اخلاقی را تکمیل کردند. داده ها بعد از جمع آوری با استفاده از نرم افزار SPSS-22 و با آزمون تی زوجی تجزیه و تحلیل شد. ‬, یافته ها یافته های مطالعه نشان داد که 8/ 59 درصد از پرستاران از نظر عملکرد اخلاقی در وضعیت مطلوب قرار داشتند. همچنین 41/ 42 درصد در بعد مسیولیت پذیری، 69 درصد در بعد ارتقاء کیفیت مراقبت و 9/ 55 درصد در بعد احترام به بیمار، عملکرد مطلوبی داشتند. دانش و آگاهی علمی کافی در مورد مراقبت‫, های پرستاری با 8/ 62 درصد مهمترین عامل تسهیل‫,کننده رعایت اصول اخلاقی در پرستاران بود. نتایج آزمون تی زوجی نشان داد که بین رعایت معیارهای اخلاقی و عوامل تسهیل‫,کننده آن، ارتباط آماری معنی‫,داری وجود دارد (05/ 0< p). ‬, ‬, ‬, ‬, نتیجه گیری یافته های مطالعه حاضر نشان داد که وضعیت عملکرد اخلاقی پرستاران در حد مطلوب بوده و دانش و آگاهی علمی کافی در مورد مراقبت‫,های پرستاری، مهمترین عامل تسهیل کننده رعایت اصول اخلاقی در پرستاران می‫,باشد. بررسی وضع موجود و شناسایی علل و عوامل تاثیرگذار بر رعایت اخلاق حرفه ای می تواند در رفع کاستی‫,های اخلاقی و حرفه ای پرستاری مد نظر مدیران پرستاری قرار گیرد.

از محیط بالینی به عنوان اثرگذارترین محیط آموزشی برای کسب مهارت های بالینی و دانش یاد می شود. شناسایی مسایل موجود در آموزش بالینی و اقدام در جهت اصلاح آن ها نقش به سزایی در دستیابی به اهداف آموزشی دارد. هدف از این پژوهش بررسی دیدگاه دانشجویان بالینی در زمینه شناسایی موانع و عوامل تسهیل کننده در آموزش بالینی بوده است. این پژوهش یک مطالعه توصیفی_تحلیلی است که در سال 1389 انجام شد. جامعه پژوهش را 147 نفر از دانشجویان رشته های پزشکی، پرستاری و مامایی دوره کارآموزی و کارورزی بالینی در دانشگاه علوم پزشکی بوشهر تشکیل دادند. نمونه گیری به صورت سرشماری از کلیه دانشجویان انجام گردید. داده ها از طریق پرسش نامه روا و پایا جمع آوری گردید. نتایج نشان داد که 42.4% از دانشجویان، کارآموز و 56.5% کارورز بودند و 84.8% از آن ها به رشته خود علاقه داشتند. 97.9% از دانشجویان خوش رویی استاد در پاسخ به دانشجو را مهمترین عامل تسهیل گر در آموزش بالینی خود می دانستند، در حالی که 91.36% مهمترین عامل بازدارنده را عدم وجود بخش های استاندارد و امکانات مناسب می دانستند. نگرش دانشجویان نسبت به عوامل تسهیل کننده (P<0.001) و بازدارنده (P<0.001) بین رشته های تحصیلی مختلف تفاوت معناداری داشت. نگرش نسبت به عوامل تسهیل گر و بازدارنده در آموزش بالینی بین دو جنس، مقطع تحصیلی کارآموزی و کارورزی و افراد مجرد و متاهل تفاوت معناداری نداشت. (P>0.05) نتایج نشان داد که اقدام جهت بهبود و استانداردسازی بخش ها و همچنین تمرکز بر بهبود مهارت های ارتباطی اساتید و دانشجویان موجب تقویت عوامل تسهیل کننده یادگیری در محیط بالینی می گردد و زمینه ساز تربیت افراد ماهر و ارائه خدمات مراقبتی با کیفیت بالا می شود.

1زمینه و هدف: پژوهش حاضر، با هدف شناخت موانع و تسهیل­گر هایی که توسط بیماران خاص هنگام شرکت در ورزش تجربه شده بود، به روش کیفی و با رویکرد زَندآگاهی انجام شد. روش: جامعۀ آماری، تجربیات مشارکت ورزشی 13 بیمار خاص فعال و غیرفعال استان تهران بود. روش نمونه گیری به صورت گلوله برفی و هدفمند انجام شد که برای دستیابی به این هدف از جمع آوری داده ها به وسیلۀ مصاحبۀ نیمه ساختار مند استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل موضوعی مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند و برای تحلیل داده ها از نرم افزار مکس کیودا 2018 استفاده شد. یافته ها: تحلیل داده ها منجر به شناسایی 34 کد اولیه، 17 مضمون اصلی و 2 کد گزینشی (عوامل فردی و عوامل محیطی) شد. تسهیل­گر های عوامل فردی و محیطی برای داشتن مشارکت ورزشی بیشتر شامل: حس رضایت، سلامتی و آمادگی جسمانی، دست یابی به اهداف، آرامش روحی و روانی، تعلق اجتماعی، مشاوره پزشکی و مالی و موانع فردی و محیطی شامل: عدم خودکارآمدی، عدم انگیزه، نگرش منفی، ناتوانی، عدم تعلق اجتماعی، زیرساخت، زندگی پرمشغله، مالی، عدم آگاهی و ویروس بودند. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که موانع ورزش بیشتر محیطی هستند، درحالی که تسهیل گر ها عوامل فردی بودند. سلامتی و آمادگی جسمانی، حس رضایت و آرامش روحی و روانی از مهم ترین مؤلفه های تمایل به شرکت در ورزش محسوب می شدند. بدین ترتیب، موانع بر تسهیل گر ها غلبه کرده و افرادی که پیش تر به ورزش می پرداختند را به غیرفعال تبدیل می کنند.